VK OPINIE Dat een Marokkaanse vrouw door Marokkaanse jongeren is mishandeld omdat ze een zwarte vriend heeft, is niet verbazend. Dat stelt Bart Schut, voormalig medewerker van het Marokkaanse opinieweekblad Telquel.

Een misselijkmakend bericht op het weblog GeenStijl: Een zwangere vrouw heeft een miskraam gekregen nadat zij samen met haar vriend in elkaar was geslagen door een groep Marokkaanse jongeren. Reden van de mishandeling: Zij was zelf van Marokkaanse afkomst en haar vriend was zwart.

Als je zoiets leest, lopen de rillingen je over de rug en met schrijver Brusselmans (een alias van Peter van Vliet) vraag je je af: Waar blijft de collectieve woede over deze racistische mishandeling? Waar is de schreeuw om gerechtigheid voor deze laffe moord op een ongeboren kind? Waar blijven de columnisten die deze walgelijke daad van openlijk racisme aan de kaak stellen? Waarom geen stille tocht?

Deze vragen zijn des te prangender als je bedenkt dat de mishandeling al op 26 maart plaatsvond. Dit zie je als je doorklikt naar het oorspronkelijke bericht in Het Parool, niet overbodig gezien GeenStijls reputatie als het gaat om berichtgeving over raciale en religieuze verhoudingen in ons land. Eerlijk is eerlijk: Het weblog heeft er in dit geval geen woord bij verzonnen of overdreven. Brusselmans vervolgt terecht: 'We vragen ons af wat er met Nederland zou gebeuren als het vijf blanke Hollandse mannen waren geweest die zo'n vrouw midden op klaarlichte dag op zo'n 50 meter afstand van het Monument op De Dam in elkaar hadden geramd omdat ze een 'negerhoer' is.'

Die belediging, geschreeuwd door de jongeren toen ze hun landgenote zagen met haar van oorsprong Surinaamse vriend (opnieuw bevestigt Het Parool), zal Marokkokenners nauwelijks verbazen, hoe walgelijk zij ook is.

Scheldwoorden
Wanneer ik met mijn vriendin, zelf 100 procent Marokkaanse, over straat liep in Casablanca, vlogen soortgelijke scheldwoorden door de lucht. Met het verschil dat Lamia niet de doodzonde beging het met een neger te doen, maar zelf tot het zwarte ras te behoren.

Het 'hoer' zat er blijkbaar in dat zij met een buitenlander over straat liep en weigerde een hoofddoek te dragen. Allemaal te haram voor de gemiddelde Casablancais blijkbaar. Maar er bleek meer aan de hand. Toen ik Lamia vroeg of zij vaker last had van racistische scheldpartijen, haalde zij haar schouders op en antwoordde: 'Elke dag.' Alsof het de normaalste zaak van de wereld was.

Hebben Marokkanen een racismeprobleem? Het lijkt erop, in ieder geval wel op het grondgebied van 'Allah, al-Watan, al-Malik' (God, Vaderland en Koning; de wapenspreuk van het Koninkrijk Marokko) zelf.

Zwarte vluchtelingen
Dat bleek op reportage in de bossen rond Ceuta en Melilla, de twee Spaanse enclaves aan de Mediterrane kust die worden gebruikt door migranten uit sub-Sahara Afrika om Spaans - en daarmee Europees - grondgebied te bereiken. Daar leefden de zwarte vluchtelingen in onmenselijke omstandigheden en hun lot werd allerminst verzacht door de omwonenden. 'In geen van de landen waar wij doorheen trekken, worden wij zo slecht en mensonterend behandeld als hier in Marokko', beklaagde een migrant uit Nigeria zich desgevraagd. Vooral de politie moest het ontgelden: diefstal, afpersing en mishandeling waren schering en inslag. De vluchtelingen prefereerden zelfs de notoire Spaanse Guardia Civil boven de grijsgeüniformeerde Gendarmerie Royale.

En het bleef niet bij discriminatie ten opzichte van zwarte Afrikanen. Ik zal mij niet beklagen over het feit dat ik als Nederlander bij bakker Oussama steevast werd genegeerd wanneer ik mijn baguette wilde kopen.

Maar wel over de commentaren die ik kreeg van buren en kennissen in Casablanca wanneer ik naar de het Rifgebergte ging. 'Pas op, ze snijden je daar voor niets je keel door.' En erger: 'Dat zijn geen mensen die daar wonen, maar beesten.' Een taxichauffeur drukte het op weg naar de luchthaven van Casablanca als volgt uit: 'In de Rif wonen geen Marokkanen, alleen Berbers.'

Het racisme van de 'Arabische' Marokkanen tegenover de Amazighcultuur is wijdverbreid en geïnstitutionaliseerd, hoewel koning Mohammed VI op dit gebied verbeteringen heeft beloofd en aangebracht.

Huidskleur
Nederlands-Marokkaanse jongeren van Berberafkomst doen er goed aan zich te herinneren dat ooit hun ouders en grootouders als tweederangsburgers - moderne slaven eigenlijk - door koning Hassan II werden verkocht aan het naar goedkope werkkrachten hunkerende Europa. Misschien dat zij zich dan twee keer zullen bedenken voor zij in een land dat weliswaar nog niet vrij is van discriminatie, maar hun toch behoorlijk wat kansen gunt, anderen afrekenen op hun huidskleur.

^{Bart Schut is voormalig medewerker van het Marokkaanse opinieweekblad Telquel.}

Er zijn deze week twee nieuwe edities van Inspire verschenen, de Engelstalige glossy voor jihadi's, met verhalen die de islamitische extremist moeten inspireren om de wapens tegen de vijand op te nemen. Behalve grote verhalen (zoals een stuk waarin uiteen wordt gezet wanneer het is toegestaan onschuldigen te vermoorden) bevat het ook profielen van prominente martelaars, handleidingen voor pistolen en op afstand bedienbare explosieven en bijvoorbeeld een quiz.

Het geheel is gelikt vormgegeven, met mooie fotografie (al zijn de illustraties vaak geweldsverheerlijkend) en een overzichtelijke opmaak. De inhoud doet je de rillingen over de rug lopen. 'Geestelijken zijn het er over eens dat vrouwen en kinderen niet bewust het doelwit mogen zijn', staat in het coververhaal van nummer 8. 'Maar als zij (...) de strijd financieel of moreel te steunen, wordt het wel legitiem.'

Als onschuldigen en strijders met elkaar gemengd zijn, is het geoorloofd hen allemaal te vermoorden. 'Als het maar gebeurt met de intentie de strijders onschadelijk te maken.'

Ook nummer 9 biedt veel tactische informatie en zet nog eens op een rijtje wat de belangrijkste doelwitten in de VS en andere westerse landen zijn: politieke leiders en grote, strategische economische doelwitten zoals luchthavens, spoornetwerken, olie-installaties, havens en effectenbeurzen, maar ook media en plaatsen waar zich 'veel joden verzamelen'.

Voor de 'ondernemende jonge jihadist' is er nog een tip: brand stichten. Gezien de schade die bosbranden de afgelopen jaren aan natuurparken hebben toegebracht, is dat een goed idee, zo wordt gesuggereerd. De jihadist wordt erop gewezen eerst tot Allah te bidden, te wachten op de juiste omstandigheden (droogte), en krijgt uitgelegd dat bijvoorbeeld een brand zich sneller uitbreidt in bos op steile hellingen. Daarna volgt de 'manual' voor het maken van verschillende brandbommen.

Anders Behring Breivik 
Intrigerend is het stuk over christelijke extremisten als Anders Behring Breivik. Wat hij heeft gedaan wordt, opmerkelijk genoeg, 'extremisme op zijn top' genoemd. Volgens de auteur was deze actie moreel verwerpelijk omdat het motief van Breivik was dat hij 'mensen wilde wakker schudden' in plaats van vijandelijke strijders ombrengen of economische schade aan de vijand toebrengen (waarbij onschuldigen als 'collateral damage' kunnen omkomen, zoals bij de aanslagen in Madrid is gebeurd). 

Het is overigens opmerkelijk dat het tijdschrift nog uitkomt; de twee belangrijkste medewerkers (Anwar al-Awlaki en Samir Khan) zijn september vorig om het leven gekomen bij een drone-aanval in Jemen. Gedacht werd dat daarmee ook het magazine aan zijn einde was gekomen. Hun dood wordt in het 9e nummer uitgebreid besproken. Er is extra aandacht voor de zoon van Awlaki, die samen met zijn vader om het leven is gekomen. 'Wat heeft hij misdaan?', vragen de auteurs zich af. (Daarbij geheel voorbijgaand aan de argumenten in hun eigen essay over onschuldigen die zich mengen met strijders.)

Er worden overigens nieuwe medewerkers gezocht, waaronder 'zusters die kunnen schrijven over aan vrouwengerelateerde onderwerpen'. Sollicitaties kunnen per e-mail worden verstuurd. 'Tref hierbij voorzorgsmaatregelen zodat veiligheidsdiensten niet gealarmeerd worden.'

Een Saoedische man is onlangs live op de radio van zijn echtgenote gescheiden omdat zij hem ongehoorzaam was geweest, en op zakenreis was gegaan zonder zijn toestemming.

De man, die anoniem is gebleven, belde naar een radioprogramma waar huwelijksproblemen worden besproken en legde de kwestie voor aan de presentator, de prominente geestelijke Sjeik Ghazi al-Sahmmari. Hij klaagde dat zijn vrouw hem 'in zijn mannelijkheid aantastte' door zonder begeleiding en zonder zijn toestemming van de havenstad Jedda naar de hoofdstad Riyaad te reizen om een conferentie bij te kunnen wonen. 

De man voegde er aan toe dat hij voordat ze trouwden al had geaccepteerd dat de vrouw zou blijven werken. De enige voorwaarde was dat haar baan niet ten koste zou gaan van hun huwelijk. Ze waren nu tien jaar getrouwd, en de man gaf toe het er al die tijd moeilijk mee te hebben dat ze bleef werken. 

Al-Shammari concludeerde dat de man van zijn echtgenote moest scheiden. 'Een dergelijke  vrouw is verdacht omdat ze er op stond alleen naar Riyaad te gaan, zonder goede reden', citeert de krant Al-Arabiya de geestelijke. 

De man volgde het advies van de geestelijke direct op en scheidde direct, live op de radio, van zijn vrouw. In Saoedi-Arabië is een scheiding rechtsgeldig als een man drie keer zegt dat hij zijn vrouw verstoot ("talaq, talaq, talaq"). Een vrouw die een echtscheiding wil aanvragen, moet hiervoor naar de rechter en is meestal maanden in een moeizame proces verwikkeld.